15/07/2026
H Tαινιοθήκη της Ελλάδος αποχαιρετά μια μεγάλη κυρία του ελληνικού σινεμά που σήμερα έφυγε από κοντά μας στα 92 της χρόνια: τη Μάρω Κοντού.
Η λέξη "φινέτσα" χαρακτήριζε τόσο την καριέρα της όσο και τη ζωη της. Υπήρξε μια εξαιρετική ηθοποιός, μια πανέμορφη γυναίκα και ένας άνθρωπος με φυσική ευγένεια, αξιοπρέπεια, λεπτότητα και χιούμορ. Το πληθωρικό κωμικό ταλέντο της άνθισε ποικιλοτρόπως: έπαιζε, χόρευε, τραγουδούσε, ζωγράφιζε... Καθοριστική υπήρξε η συμμετοχή της στην ιστορική μουσικοθεατρική παράσταση «Οδός Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι, που ανέδειξε και το μουσικό της ταλέντο.
Έλαμψε στο θέατρο και στον κινηματογράφο, έκανε τηλεόραση, ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική. Σημαντική για την καριέρα της στάθηκε η συμβολή του Δημήτρη Χορν, με τον οποίο συμπρωταγωνίστησαν (και) στο «Αλίμονο στους Νέους» (1961), σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου, που την καθιέρωσε ως μία από τις κορυφαίες πρωταγωνίστριες της εποχής.
Κατά τη διάρκεια της μακράς καριέρας της συμμετείχε σε περισσότερες από 60 ταινίες και περίπου 90 θεατρικά έργα.
Ανάμεσα στις πιο γνωστές κινηματογραφικές της εμφανίσεις συγκαταλέγονται οι ταινίες «Ο Φίλος μου ο Λευτεράκης», «Η Σωφερίνα», «Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη», «Εφτά Χρόνια Γάμου» και πολλές ακόμη. Η πρώτη μεγάλη πρωταγωνιστική στιγμή της Μάρως Κοντού στον κινηματογράφο ήρθε με τα «Τα Κίτρινα Γάντια» (1960), μια από τις πιο αγαπημένες κωμωδίες της Φίνος Φιλμ. Και βέβαια, ξεχωριστή θέση στην καλλιτεχνική της διαδρομή είχε η συνεργασία της με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα με τον οποίο συμπρωταγωνίστησε σε 13 ταινίες της -ανάμεσά τους «Ο Γεροντοκόρος» και «Ο Στρίγγλος που Έγινε Αρνάκι».
Ναι, η Μάρω Κοντού ταυτίστηκε με τον λεγόμενο "παλιό κλασικό ελληνικό κινηματογράφο", χαρίζοντάς μας μερικές από τις καλύτερες στιγμές του. Ποιος μπορεί να την ξεχασει στην εμβληματική κωμωδία "Η γυνή να φοβήται τον ανδρα" (1965) στο πλευρό του Γιώργου Κωνσταντίνου; Η ηρωίδα της, η αγαπημένη μας "Ελενίτσα", δεν ήταν απλώς ένας υπέροχος ρόλος που συμπύκνωνε όλα τα ελληνικά στερεότυπα φύλου που καταδυνάστευαν την ελληνική οικογένεια. Στο τέλος τα ανέτρεψε: η γυναικεία αξιοπρέπεια υπερβαίνει την ελληνική "γυναικεία κουτοπονηριά" και καπατσοσύνη. Σε μια εποχή που κάτι τέτοιο φάνταζε αδιανόητο. Και μόνο για αυτό της χρωστά πολλά (και σε εκείνη αλλά και στον Γιωργο Τζαβέλλα) όχι μονο ο κινηματογράφος αλλά και το γυναικείο κίνημα...
Την αποχαιρετούμε με ευγνωμοσύνη και σεβασμό.
*Φωτογραφία: Eurokinissi