12/04/2025
❤️
ʙᴀɴɢ ᴠᴏᴏʀ ᴊᴇ ᴘᴀ
Een grote stoere man, de 55 jaar inmiddels gepasseerd, staat volop in het leven. Goede baan, lieve vrienden en toch knaagt er iets. Het leven geeft donkere gedachtes. De nacht brengt zelfs angst. Een heel leven zit er al op, en er kan nog een heel leven aankomen.
Hoe kan het als je al best een tijd meedraait in het leven, veel levenslessen hebt gehad, je dan als volwassen persoon toch nog bang bent en die zwaarte kan blijven voelen? Zelfs na veel therapie en zelfonderzoek.
De Craniotherapeute nodigt deze man uit te gaan liggen op de behandeltafel en ze gaan via het lijf uitzoeken hoe het zit. Hun hoofden vol met aannames en gedachtes laten ze voor wat het is. Rustig aan helpt ze hem ontspannen, voelen, ervaren. Waar zit de donkerte, waar de zwaarte, hoe voelt dat dan?
Door stapje voor stapje de donkerte te gaan aankijken, er niet voor weg te lopen, maar te aanschouwen, komt hij in een andere staat van bewustzijn. “Is deze donkerte van jou of van iemand anders?”, vraagt de therapeute Zonder nadenken, komt direct het gevoel van hemzelf als kleine jongen boven. Bang voor zijn vader die elk moment onverwacht agressief kon worden, kon schelden of een enorme dreun kon uitdelen.
“Jemig, heb ik daar nu nog last van?” vraagt hij.
“Niet denken, maar blijven voelen”, nodigt ze hem uit.
De therapeute is erbij met haar handen onder zijn schouders en legt uit dat zijn volwassen hoofd allang weet dat hij niet meer bang hoeft te zijn voor zijn vader, maar dat zijn cellen nog steeds waakzaam zijn, in de overlevingsstand staan, klaar om te vechten of vluchten.
Een diepe zucht volgt en even voelen ze samen wat er is.
“Heb je deze alertheid nog nodig als volwassen man?” Alles in zijn lijf geeft aan dat het niet meer hoeft. Weer een hele diepe zucht.
Ze helpt hem een manier te vinden om zijn lijf eraan te herinneren dat het nu 2025 is, hij een grote volwassen man is die eigen keuzes kan maken en niet meer bang hoeft te zijn zoals die kleine jongen was.
Na een tijdje doet hij zijn ogen open en zegt: “Dat geloof je toch niet, dat dat nog zo diep verstopt zat?”
Licht verward, maar ook blij komt hij van de tafel. Laat de avond maar komen. Deze man gaat zo naar huis, de nacht wordt donker, zijn hoofd, hart en lijf licht en zacht.
